Ισπανοί επιστήμονες έκαναν ένα τεράστιο άλμα στην εξέλιξη των ρομπότ, φτιάχνοντας την πρώτη τεχνητή παρεγκεφαλίδα, σκοπεύοντας στην συνεργασία και αλληλεπίδρασή τους με τον άνθρωπο.
Η παρεγκεφαλίδα βρίσκεται στο πίσω-κάτω μέρος του εγκεφάλου και ελέγχει την ισορροπία, τις μυϊκές κινήσεις και τον συντονισμό των μυών.
Σκοπός του εγχειρήματος αυτού είναι η εμφύτευση της τεχνητής παρεγκεφαλίδας σε ένα ρομπότ, ώστε οι κινήσεις και η αλληλεπίδραση με τον άνθρωπο να είναι πιο φυσική.
Τελικός στόχος είναι η εμφύτευση της παρεγκεφαλίδας σε ένα ρομπότ που θα σχεδιαστεί από το Γερμανικό Αεροδιαστημικό Κέντρο σε δύο χρόνια.
Οι ερευνητές ελπίζουν πως το εγχείρημά τους αυτό θα τους βοηθήσει, εκτός των άλλων, να συλλέξουν στοιχεία ως προς την αντιμετώπιση νοητικών παθήσεων, όπως το Πάρκινσον.
Το τετραετές εγχείρημα, που φέρει την ονομασία Sensopac (αισθητικοκινητική συγκρότηση αντίληψης και πράξης για την προκύπτουσα γνώση) χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση με το Έκτο Πρόγραμμα-πλαίσιο και συμμετέχουν φυσικοί, νευρολόγοι και ηλεκτρολόγοι-μηχανικοί από κορυφαία Πανεπιστήμια σε όλη την Ευρώπη.
Οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γρανάδας επικεντρώνονται στον σχεδιασμό μικροτσίπ, όπου θα ενσωματώσουν ένα πλήρες νευρωνικό σύστημα και θα εξομοιώνουν τον τρόπο που αλληλεπιδρά η παρεγκεφαλίδα στο ανθρώπινο νευρικό σύστημα.
Εμφυτεύοντας την τεχνητή παρεγκεφαλίδα στο ρομπότ, θα του επιτρέπεται να χειρίζεται και να αλληλεπιδρά με άλλα αντικείμενα με πολύ μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από πριν.
«Παρόλο που τα ρομπότ είναι ολοένα και πιο σημαντικά στην κοινωνία μας και διαθέτουν πολύ προηγμένη τεχνολογία, δεν μπορούν εντούτοις να επιτελέσουν το έργο των θηλαστικών για παράδειγμα» υποστηρίζει ο Καθηγητής Eduardo Ros Vidal, συντονιστής του εγχειρήματος στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας.
Και προσθέτει: «Μιλάμε εδώ και αρκετά χρόνια για ανθρωποειδή αλλά δεν τα συναντάμε εντούτοις στο δρόμο, ούτε εκμεταλλευόμαστε τις απεριόριστες δυνατότητες που μας προσφέρουν».
Μία πιθανή χρήση των ρομπότ θα ήταν ως οικιακοί βοηθοί σε άτομα με αναπηρία.
Το επόμενο βήμα στο εγχείρημα του Sensopac θα είναι η δημιουργία τεχνητού ιστού δέρματος, που θα είναι ευαίσθητο στις πληροφορίες, ώστε τα ρομπότ να μοιάζουν πιο πολύ στον άνθρωπο.
Κοντά στη δημιουργία τεχνητής ζωής βρίσκονται οι επιστήμονες, η οποία πιθανολογείται ότι θα συμβάλει στην επίλυση σημαντικών προβλημάτων, όπως η ίαση ανίατων ασθενειών και η καταπολέμηση του φαινόμενου του θερμοκηπίου.
Τα πρωτοκύτταρα αυτά θα είναι κατασκευασμένα από τις βασικές χημικές βάσεις του ανθρώπινου DNA, και οι ειδικοί, για την δημιουργία του πρώτου κυττάρου συνθετικής μορφής ζωής, θα χρειαστούν τρία έως δέκα χρόνια εντατικών ερευνών. Σύμφωνα με τον διευθύνων σύμβουλο της "Protolife" της Βενετίας, Μαρκ Μπεντό, η δημιουργία των πρωτοκυττάρων αναμένεται να ρίξει περισσότερο φως στην προέλευση μας, την θέση μας στο σύμπαν, να απαντήσει σε ένα από τα μυστήρια της δημιουργίας στο σύμπαν και του ρόλου μας σε αυτό.
Ωστόσο, για να υλοποιήσουν οι ειδικοί επιστήμονες τον στόχο τους θα πρέπει προηγουμένως να υπερκεράσουν τρία εμπόδια: α) η δημιουργία μεμβράνης-ασπίδα κατά βλαβερών μορίων, που παράλληλα θα επιτρέπει την είσοδο στα χρήσιμα και θα ελέγχει την αναπαραγωγική ικανότητα, β) η ανάπτυξη γενετικού συστήματος που θα ελέγχει τις λειτουργίες του κυττάρου και γ) η ύπαρξη μεταβολισμού που θα βοηθά στην λήψη πρώτης ύλης και την μετατροπή της σε ενέργεια.
Αισιόδοξος για την πορεία των μέχρι τώρα ερευνών παρουσιάζεται ο Τζακ Σζόστακ της ιατρικής σχολής του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ο οποίος προβλέπει ότι μέσα στους επόμενους έξι μήνες, θα υπάρξει ανακοίνωση για την επίτευξη του πρώτου βήματος, την κατασκευή δηλαδή της κυτταρικής μεμβράνης, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα.
Οι προσπάθειες μέχρι σήμερα των επιστημόνων βρίσκονται στη δοκιμασία της χρησιμότητας των λιπαρών οξέων.
Technorati Profile
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα news. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα news. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2007
Ο Μάριος
Ώσπου ήλθε η δεκαετία του ’60 κι έφερε την επανάσταση στους άντρες. Μακρυμάλληδες, χίπη, μουσάτοι, ήταν οι δήμιοι των παλιών μπαρμπέρηδων. Πόσα και πόσα κουρεία δεν έκλεισαν αυτή τη 10ετία. Ακόμη και ως τα τέλη της 10ετίας του 1970. Τα μπαρμπεράκια άφηναν το ένα μετά το άλλο το ψαλίδι, το ξυράφι, τη μηχανή και την τσατσάρα και έκαναν οτιδήποτε άλλο επάγγελμα για να επιβιώσουν.
Στη συνέχεια στις δεκαετίες του 1980-1990, άνθισαν τα κομμωτήρια ανδρικά και γυναικεία. «Φτάσαμε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 σε μία πόλη 23000 κατοίκων να λειτουργούν περίπου 40 επίσημα κομμωτήρια κι άλλα τόσα ανεπίσημα. Πολύ μεγάλος, τεράστιος αριθμός».
Τα κουρεία έως τότε έφθιναν. Οι παλιοί κουρείς ένας - ένας έβγαιναν στην σύνταξη. Ένας – δύο έμειναν και κάποιο νέοι τότε, που συνέχιζαν την οικογενειακή παράδοση.
Ο Μάριος είχε πάρει από μικρός την απόφασή του. «Εγώ θα γίνω κουρέας», έλεγε στην οικογένεια και στους φίλους του.
Σε όσους τον απέτρεπαν να ασχοληθεί με την κομμωτική τόνιζε ότι του αρέσει το ψαλιδάκι και η τσατσάρα.
Μεγάλωσε παίζοντας στην πλατεία του Αγίου Ισιδώρου. Ερασιτέχνης ακόμη, όταν έβρισκε την ευκαιρία, έβαζε κάτω τους φίλους του και τους περιποιόταν το μαλλί. «Είχα πολλές και καλές παρέες. Ξέρω ότι αφενός τους περιποιόμουν, κι αφετέρου μάθαινα».
Μετά το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο, δεν υπήρχε άλλος δρόμος για εκείνον. Κομμωτική. Σχολή Μαθητείας του ΟΑΕΔ. Πήγε το 1999 και πήρε πτυχίο το 2002. "Από την πρώτη στιγμή το ξεκαθάρισα στους δασκάλους ότι δεν με ενδιαφέρει η κομμωτική, αλλά στόχος μου είναι το ανδρικό κουρείο".
Τρία χρόνια στη σχολή, δεν έχει και τις καλύτερες αναμνήσεις. «Αν εξαιρέσουμε κάποια πρόσωπα που έδειχναν ενδιαφέρον να μας μάθουν τη δουλειά, μεμονωμένα κι ατομικά, δεν θα έλεγα ότι τότε τουλάχιστον υπήρχε ακόμη στη σχολή η αναγκαία υποδομή και το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα για να βγει κανείς από εκεί καλός κομμωτής ή κουρέας. Την δουλειά κυρίως την μάθαμε στα κομμωτήρια και τα κουρεία που δουλέψαμε για την υποχρεωτική πρακτική εξάσκηση και την εξασφάλιση των απαραίτητων ενσήμων, που θα μας έδιναν την δυνατότητα μετά την αποφοίτηση να αποκτήσουμε άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος κι άδεια λειτουργίας καταστήματος, μαζί με την απαραίτητη χρονική εμπειρία που προβλέπουν οι νόμοι».
Βέβαια, όπως ομολογεί κι ο ίδιος, σαν νεαρός τότε, ήταν αρκετά ζωηρός, του άρεσαν οι πλάκες, αντιδρούσε έντονα και πολλές φορές έφερνε τους δασκάλους και τη διοίκηση σε δύσκολη θέση.
Ο Μάριος είχε βάλει στόχο να ανοίξει κουρείο κι αυτό έκανε. Σύγχρονος άνθρωπος, μοντέρνος νέος. Σε ποιους απευθύνεται ηλικιακά; «Σε όλους. Από τα μικρά παιδιά έως τους ηλικιωμένους. Μόνο ξύρισμα δεν κάνω. Το ξυράφι δεν με ελκύει. Άλλωστε πλέον δεν συμφέρει αφενός να χάνεις ώρα για ένα ξύρισμα που κοστίζει ελάχιστα, αφετέρου όμως ποιος ξυρίζεται πια στο κουρείο;»
Εκείνο που κράτησε ιδιαίτερα ως μάθημα απ’ τη σχολή είναι η προσωπογραφία. "Μάθαμε τι κούρεμα να προτείνουμε στον κάθε πελάτη, τι χτένισμα, τι χρώμα μαλλιών ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του προσώπου, το χρώμα της επιδερμίδας και των ματιών, την προσωπικότητα του κάθε πελάτη ξεχωριστά.
Στη συνέχεια στις δεκαετίες του 1980-1990, άνθισαν τα κομμωτήρια ανδρικά και γυναικεία. «Φτάσαμε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 σε μία πόλη 23000 κατοίκων να λειτουργούν περίπου 40 επίσημα κομμωτήρια κι άλλα τόσα ανεπίσημα. Πολύ μεγάλος, τεράστιος αριθμός».
Τα κουρεία έως τότε έφθιναν. Οι παλιοί κουρείς ένας - ένας έβγαιναν στην σύνταξη. Ένας – δύο έμειναν και κάποιο νέοι τότε, που συνέχιζαν την οικογενειακή παράδοση.
Ο Μάριος είχε πάρει από μικρός την απόφασή του. «Εγώ θα γίνω κουρέας», έλεγε στην οικογένεια και στους φίλους του.
Σε όσους τον απέτρεπαν να ασχοληθεί με την κομμωτική τόνιζε ότι του αρέσει το ψαλιδάκι και η τσατσάρα.
Μεγάλωσε παίζοντας στην πλατεία του Αγίου Ισιδώρου. Ερασιτέχνης ακόμη, όταν έβρισκε την ευκαιρία, έβαζε κάτω τους φίλους του και τους περιποιόταν το μαλλί. «Είχα πολλές και καλές παρέες. Ξέρω ότι αφενός τους περιποιόμουν, κι αφετέρου μάθαινα».
Μετά το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο, δεν υπήρχε άλλος δρόμος για εκείνον. Κομμωτική. Σχολή Μαθητείας του ΟΑΕΔ. Πήγε το 1999 και πήρε πτυχίο το 2002. "Από την πρώτη στιγμή το ξεκαθάρισα στους δασκάλους ότι δεν με ενδιαφέρει η κομμωτική, αλλά στόχος μου είναι το ανδρικό κουρείο".
Τρία χρόνια στη σχολή, δεν έχει και τις καλύτερες αναμνήσεις. «Αν εξαιρέσουμε κάποια πρόσωπα που έδειχναν ενδιαφέρον να μας μάθουν τη δουλειά, μεμονωμένα κι ατομικά, δεν θα έλεγα ότι τότε τουλάχιστον υπήρχε ακόμη στη σχολή η αναγκαία υποδομή και το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα για να βγει κανείς από εκεί καλός κομμωτής ή κουρέας. Την δουλειά κυρίως την μάθαμε στα κομμωτήρια και τα κουρεία που δουλέψαμε για την υποχρεωτική πρακτική εξάσκηση και την εξασφάλιση των απαραίτητων ενσήμων, που θα μας έδιναν την δυνατότητα μετά την αποφοίτηση να αποκτήσουμε άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος κι άδεια λειτουργίας καταστήματος, μαζί με την απαραίτητη χρονική εμπειρία που προβλέπουν οι νόμοι».
Βέβαια, όπως ομολογεί κι ο ίδιος, σαν νεαρός τότε, ήταν αρκετά ζωηρός, του άρεσαν οι πλάκες, αντιδρούσε έντονα και πολλές φορές έφερνε τους δασκάλους και τη διοίκηση σε δύσκολη θέση.
Ο Μάριος είχε βάλει στόχο να ανοίξει κουρείο κι αυτό έκανε. Σύγχρονος άνθρωπος, μοντέρνος νέος. Σε ποιους απευθύνεται ηλικιακά; «Σε όλους. Από τα μικρά παιδιά έως τους ηλικιωμένους. Μόνο ξύρισμα δεν κάνω. Το ξυράφι δεν με ελκύει. Άλλωστε πλέον δεν συμφέρει αφενός να χάνεις ώρα για ένα ξύρισμα που κοστίζει ελάχιστα, αφετέρου όμως ποιος ξυρίζεται πια στο κουρείο;»
Εκείνο που κράτησε ιδιαίτερα ως μάθημα απ’ τη σχολή είναι η προσωπογραφία. "Μάθαμε τι κούρεμα να προτείνουμε στον κάθε πελάτη, τι χτένισμα, τι χρώμα μαλλιών ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του προσώπου, το χρώμα της επιδερμίδας και των ματιών, την προσωπικότητα του κάθε πελάτη ξεχωριστά.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
